كوتاه از عكاسي ديجيتال

http://www.4shared.com/file/pvcWXWbf/canon_sx20is.html

 

داستان فتوژنیک

همه دوست دارند در عکس جذاب و خوشگل بیافتند هر چند میدانند که زیبا و خوشگل نیستند. معمولاً وقتی از پرتره‌هائی که میاندازیم ایراد میگیرند میگوئیم ما که جراح پلاستیک نیستیم، آرایشگر و گریمر هم که نیستیم شما هم که بلانسبت شبیه مادر فولاد زره هستید. این تند ترین و زننده‌ترین گفتگوئی است که بین مشتری و عکاس موقع خوب در نیامدن پرتره رد و بدل میشود.

از شروع عکاسی پرتره باید یکایک تکینک‌ها و کلک‌هائی را که به زیباتر شدن پرتره کمک میکند یاد بگیریم.

در درس‌های پرتره و نور تا اندازه‌ای به اشکالات عکاسی پرتره اشاره کرده‌ایم. بد نیست یک جمع‌بندی از همه‌ی مسائل مربوط به انداختن عکس خوب از آدمیزاد داشته باشیم.

۱ - کادربندی: افقی بهتر است یا عمودی و هر کدام که انتخاب کردیم فاصله‌ی سر مدل تا بالای کادر زیاده از حد نشود. فضای خالی اضافی بین سر مدل و کادر بالائی تصویر باعث زیاده از حد کوچک جلوه کردن مدل میشود.

۲ - زاویه نشستن: کاملاً از روبرو و یا کاملاً از پهلو، هم باعث تغییر ابعاد و اندازه‌ی بدن مدل میشود که در مورد بعضی از مدل‌هائی که زیادی پت و پهن هستند اگر کاملاً از روبرو عکاسی کنیم واقعاً از حد و اندازه یک آدم معمولی خارج میشود و اگر فحش بدهند و متلک بگن حق دارند. کاملاً از پهلو هم برعکس بیمارگونه و باریک دیده خواهند شد که فحش نثارتان میکنند؛ مخصوصاً بعضی از چانه‌ها و دماغ‌ها کاملاً از پهلو به کاریکاتور آدمیزاد بیشتر شباهت پیدا میکند تا پرتره‌ی خود انسان.

باید ابعاد و اندازه و پهنای هر انسان را یاد بگیریم با چه درجه و زاویه‌ای بنشانیم تا در زیباترین عرض و پهنا دیده شود.

۳ - ارتفاع دوربین: اگر زیادی از بالا عکاسی کنیم و لنز را بطرف کله مدل کج کنیم و اندازه سر مدل نسبت به بقیه بدن مخصوصاً در عکاسی تمام قد در رابطه با ابعاد پاها واقعاً خنده‌دار خواهد شد و متلک‌ها شروع میشوند.

۴ - وضوح: یک عکاس حرفه‌ای باید با تمرین مداوم و عکاسی از آدم‌های مختلف بیاموزد چه لنز و چه فاصله‌ای را انتخاب کند که مدل کاملاً واضح باشد وگرنه اگر انگشتان دست، گوش‌ها و چانه از وضوح خارج شده باشند پرتره را در حد تمرین آماتوری مسخره خواهند کرد.

۵ - نگاه: چه فقط صورت در کادر باشد و چه نیم تنه باشد نگاه مدل در رابطه با فرم نشستن، ابعاد بدن مدل و فرم صورت قرینه چشم باید جذاب‌ترین فرم و نگاه را داشته باشد. این تجربه و تشخیص شماست که هر مدل آیا بهتر است به دوربین نکاه کند یا بعلت فرم نشستن و ژست بدن بهتر است به نقطه‌ای که شما تشخیص میدهید نگاه کند. در آخرین لحظات عکاسی با چند ثانیه صرف وقت و حرکت نگاه مدل به چهار جهت بدون اینکه ژست نشستن و بدن را تغییر دهید بهترین دیدگاه مدل را یاد میگیرید.

۶ - محل و تعداد چراغ‌ها: هر ژست و تصویری را که انتخاب کردید بترتیب یک به یک نورها را اضافه کنید و در ضمن محل تابیدن هر نور نه تنها باید نسبت به فرم قرار دادن مدل که شما آن ژست را انتخاب کرده‌اید بلکه از نظر شدت نور، زاویه تابش و نوع نور بهترین باشد. در مباحث نور باندازه کافی توضیح داده‌ایم. مهم ترین، به خاطر سپردن شما است که هر انسان با ابعاد و اجزاء بدنش و طرز قرار گرفتن جلوی دوربین به چند و چه نوری جلوی متلک‌های بعدی را خواهد گرفت.

۷ - نقش و رنگ لباس: هر چند در بسیاری مواقع متاسفانه این ما هستیم که باید خودمان را با انتخاب لباس مدل وفق بدهیم ولی بسیاری از عکاسان پرتره و قدری هم پر رو در آتلیه‌ی پرتره نمونه‌ها و رنگ‌های متنوع فراوانی برای جذاب‌تر شدن و نجات پرتره انسان از کاریکاتور شدن یا زننده شدن فرم و رنگ لباس مدل‌ها دارند. آشنا بودن با هارمونی رنگ و مد لباس و مدل‌های متنوع لباس به نجات تصویر و زیباتر شدن تصویر و کم شدن فحش‌ها و متلک‌ها کمک میکند. مطالعه و تماشای دائم مجلات مد، سواد و تجربه‌ی عکاس را بهتر میکند.

۸ - رفتار و اخلاق: لطفاً فضای استودیوی خود، انسانهای موجود در هنگام عکاسی، و رفتار خود را سریع با نوع کارآکترو اخلاق مدل وفق بدهید. هر چه مدل با گفتار و رفتار شما زودتر درست شود و هر چه سریع‌تر در محل کار احساس غربت و خجالت نکند مسلماً کار شما برای انجام تجربیات پرتره‌ی خوب آسانتر میشود. فقط لطفاً این تست را سریع تشخیص و انجام دهید وگرنه تعدادی از عکس‌های آخر چرت زدن و یا اخم کردن مشتری است. معمولاً همراهان مدل هم بعضی مواقع نقش کمکی بزرگی بحساب میایند که میتوانید از آنها استفاده کنید. درنگاه کردن به آنها  صحبت کردن با آنها غیر از لحظه عکاسی شما مسلماً تصویر بهتر و دوستانه‌ای خواهید انداخت این تاکتیک بهترین راه بازاریابی و رونق کار پرتره در عکاسی است.

موفق باشید

نوشته: مسعود معصومی

عکس‌های پانوراما

یک بار روی سه‌پایه سرتاسر صحنه‌ی مورد نظر خود را مطالعه کنید

دوربین را کاملاً تراز کرده و عکس وسط را بیاندازید. انتخاب زیباترین سوژه و تراز بودن آن در این عکس وسط سرنوشت ساز است.

بطرف راست برای انداختن عکس دوم 5 تا 10 درجه از عکس قبلی را تکرار کنید و یک درجه تراز را تغییر دهید، برای عکس بعدی نیز باز هم قدری از عکس قبلی را تکرار کنید و هم باز یک درجه دوربین را کج کنید

بطرف چپ نیز از عکس اول (تصویر فرد وسط) قدری در اولین عکس دست چپ تکرار کرده و دوربین را یک درجه به خلاف جهت عکس‌های طرف مقابل از تراز خارج کنید، برای عکس پنجم نیز همین کار را تکرار کنید. ظاهراً شما از خط تراز تصویری بطرفین تصویر خارج شده‌اید ولی موقع چاپ عکس متوجه خواهید شد که مونتاژ نگاتیوهای شما خیلی آسان‌تر عملی خواهد شد در ضمن ابعاد عکس‌های شما از نظر درازا و پهنا بسیار نزدیک به هم هستند. (برخلاف بسیاری از عکس‌های چند تکه پانوراما که هر کدام اندازه مختلف داشته و در ضمن برای مونتاژ باید مقدار زیادی از بالا و پائین تصویر را قطع کنید

در مورد عکس وسط یا شماره‌ی یک نهایت دقت را جهت انتخاب محل و زاویه‌ی دید و دوربین انجام دهید

نوشته: مسعود معصومی

 

همه‌ی خوبی‌های مینی‌مالیسم به کنار؛ اما چرا باید این سبک عکاسی را تمرین کرد؟
در این جا به سه مزیت تجربه‌ی عکاسی مینی‌مالیستی اشاره می‌کنیم:

1- توجه بیننده را به شدت جلب می‌کند: برای تاکید بر روی یک سوژه یا قسمت کوچکی از عکس، راه‌های مختلفی وجود دارد از جمله کم کردن عمق میدان. اما هیچ کدام مثل از کادر حذف کردن نقاط دیگری که توجه بیننده را از سوژه‌ی اصلی پرت می‌کنند جواب نمی‌دهد.

2- این عکس‌ها از نظر تجاری حکم طلا را دارند: اگر اهل فروش عکس‌هایتان هستید بدانید که عکس‌های مینی‌مالیستی خیلی خریدار دارند. یکی از مهم‌ترین دلایلش این است که عکس‌های مینی‌مال فضای کافی برای افزودن متن تبلیغاتی را دارند.

3- عکاسی مینی مالیستی چالش‌برانگیز است: هر کسی می‌تواند یک دوربین بردارد و برای خودش فرت و فرت از این طرف و آن طرف عکس بگیرد. اما برخورد با یک منظره به نیت گرفتن یک عکس مینی‌مالیستی سخت‌تر است. باید محل درست را پیدا کنید، نقشه بکشید و درست زمان‌بندی کنید تا سوژه‌ی اصلی‌تان در جای مناسب قرار بگیرد. این چیزها حتی برای عکاسان باتجربه هم چالش‌برانگیزند

http://photo.tutsplus.com/articles/inspiration/less-is-more-50-examples-of-minimalist-photography/

ترکیب بندی یا کمپوزیسیون (Composition)، در هم آمیختن بخشها یا عناصر جداگانه و ایجاد یک کل است. در عکاسی برای گرفتن عکسهای خوب، وجود چنین تفکری لازم و ضروری است

 قانون یک سوم (۳/۱ )
نقاط تلاقی خطوط عمودی و افقی، بهترین جا برای قرار گرفتن بخشهای مهم تصویر به شمار می آیند. با قرار دادن بخش مهم تصویر خود در یکی از این ۴ نقطه تلاقی، موضوع عکس خود را در موقعیتی بسیار جذابتر از زمانی که آنرا درست در وسط کادر بگذارید، قرار میدهید

سادگی
اگر موضوع اصلی عکس شما در بخش جلوی کادر و نزدیک به دوربین قرار دارد ، باید تا حد امکان پس زمینه این سوژه را خلوت و ساده بگیرید تا چشم بیهوده به سمت جزئیات ناخواسته کشیده نشود. شما باید بخشهای بی اهمیت را فاقد جذابیت نمایش دهید تا آنچه حائز اهمیت است، کاملا توجه بیننده را جلب کند. به خصوص باید از پس زمینه یا فضایی که خطوط متعددی در آن است اجتناب کنید. زیرا خطوط به سادگی چشم را به دنبال خود کشانده و از موضوع دور میکنند.

 

قاب بندی
تعیین قاب (کادر یا فریم frame) تدبیری است که در طی آن عکاس با اشتفاده از عوامل موجود در صحنه، معنای بیشتری به سوژه خود میبخشد. این قاب میتواند هر چیزی باشد، چند بوته، درختان، یک پنجره یا یک درب، همه میتوانند قابی دیگر در قاب اصلی عکس ایجاد کرده و توجه بیننده را به موضوع اصلی معطوف نمایند. شما برای انجام دادن این کار باید بسیار مراقب باشید که فاصله و نور دوربین را بر روی اسن قاب تنظیم نکنید، بلکه شما باشد فاصله و نورسنجی را برای سوژه درون قاب انجام دهید. اگر شرایط نور را طوری فراهم کنید که بتوانید از دیافراگم بسته استفاده کنید بسیار بتر است، زیرا عمق میدان وضوح بیشتری خواهید داشت. ممکن است که نور سنجی صحیح موجب شود بخشی از این قاب، تاریکتر از بقیه عکس باشد، که این حالت هم میتواند به حس دراماتیک عکس کمک کند

بافت
بافت میتواند تا حد زیادی بر جذابیت عکس بیافزاید. هنگامی که بیننده بافت یک جسم را در عکس ببیند، تخیل خود را بیش از پیش به کار انداخته و تصور لمس این جسم را در مغز خود ایجاد میکند. اینکار مخاطب را بیش از پیش وارد دنیای عکس میکند. بافت، به خصوص هنگام عکاسی از صخره ها، دیوارها، سطوح مختلف، دستها و برگ درختان تاثیر گذار خواهد بود. برای اینکه از قابل رویت بودن بافت اجسام در عکس اطمینان یابید، باید نور رتا طوری تنظیم کنید که از کنار بر سطح بتابد و با ایجاد نور و سایه، بافت سطح را به نمایش بگذارد

خطوط هادی
خطوط هادی، برای هدایت چشم به سمت موضوع اصلی یا وارد عمق تصویر کردن بیننده مورد استفاده قرار میگیرند. خطوط مستقیم، منحنی، موازی یا اریب همه در افزایش توجه نقش عمده ای دارند. جاده ها، رودخانه، نهر، پل، شاخه ها یا ردیف نرده ها همه نمونه هایی از موارد بیشمار خطوط جذاب در تصویر هستند. توجه کنید که خطوط هادی، با خطوط بی هدفی که توجه را از سوژه دور میکنند و در بخش "سادگی" مورد اشاره قرار گرفته اند، متفاوت هستند.

● رنگ
رنگها، احساسات و عواطف را به عکس وارد میکنند. ترکیب بندی رنگهایی خاص میتواند موجب بهت و حیرت بیننده شوند. رنگها میتوانند هرنوع تاثیر و تاکیدی را ایجاد کنند. اما باید مراقب باشید که با بازی رنگها، توجه را از موضوع اصلی دور نکنید.

 اگر بتوانید از هر سوژه عکسهایی از زوایای متعدد و نورهای مختلف بگیرید و آنها را با یکدیگر مقایسه کنید، بهتر متوجه ارزش استفاده از راهکارهای مذکور خواهید شد.

۱۲ ایده برای عکاسی بهتر

از خانه شروع کنید:
از خانه و اشیای داخلش شروع کنید. از چیز ساده ای عکس بگیرید اما طوری که زیبا به نظر برسد. به یک شات اکتفا نکنید زیرا ما در عصر دیجیتالیم. از هر زاویه و با نورهای متفاوت عکس بگیرید این بهترین راه تمرین است. برای مثال یک فنجان قهوه سیاه در یک فنجان و نعلبکی سفید، فنجان در گوشه کادر است و نه در وسط آن. به اطراف خود نگاه کنید، شاید ساعت قدیمی، قفسه کتاب یا ساز موسیقی یافت شود که برای کادربندی مناسب باشد، نگذارید معمولی بودن این اشیا شما را از عکاسیشان منصرف کند.

از قطرات باران عکس بگیرید:
همان دوربین کامپکت ساده خود را بردارید و روی ماکرو بگذارید و از برگی با قطرات باران عکس بگیرید، برگهای دیگر در موقعیتهای دیگر را نیز امتحان کنید، از میان آنها و شاید از کولاژ آنها تصویر زیبایی به دست خواهد آمد.

از صحنه های خارج از فوکوس عکس بگیرید:
یکی از صحنه های جالب نیز عکاسی از پشت شیشه ماشین است. برای مثال در یک روز باران روی قطره های باران فوکوس کنید و بیرون از شیشه نیز در هنگام عصر ماشینهای با چراغ های روشن هستند، تصویر منظره محو blur از قطره های باران و چراغهای دایره ای رنگی خواهد بود که بسیار زیباست!

از تصاویر هنری در کادر خود استفاده کنید:

بعضی منتقدان عکاسی از تصاویر هنری را هنر واقعی نمی دانند، آن را تقلبی از ساخت یک تصویر از تصویر دیگر می دانند. اما اینطور نیست، آن تصاویر می توانند فقط بخشی از محتوای عکس شما باشند،برای مثال دیواری در پیاده رو را تصور کنید که روی آن نقاشی حرفه ای انجام شده و در کنار پیاده رو یک درخت بی برگ پاییزی است و شخصی در کنار آن راه می رود. این منظره شامل هنر است و تمام آن نیست و اگر درست کادر بندی شده باشد، اثر زیبایی خواهد شد!

پرتره های خیابانی:
برای این موضوع به کمی چاشنی شجاعت نیاز دارید.برای مثال با خود قرار بگذارید که به مدت یکسال از 100 چهره ناشناس در خیابان عکس بگیرید. در سایت فلیکر گروهی هست که اعضای آن همین قرار را با هم می گذارند http://www.flickr.com/groups/100strangers ، با شخصی که ناگهان برخورد می کنید و فکر می کنید برای عکاسی مناسب است، صحبت کنید، اگر اجازه داد که هیچ، اگر نه آن را شخصی ندانید و به دنبال نفر بعدی بروید. بهتری مناطق هم پایین شهر و یا اتفاقات و مناسبتهایی ست که مردم در خیابان جمع می شوند.

باغ وحش :
باغ وحش بخاطر حضور حیوانات و آدمها در نزدیکی یکدیگر نیز مکان جالبی برای عکاسی ست. یادتان باشد که لنز ماکرو را با خود ببرید!

ساختمانهای قدیمی :
برای اینکار حتماً لازم نیست که به یک سفر سیاحتی اصفهان و شیراز بروید، در همان شهرستان خودتان هم خانه ها، مساجد و بناهای قدیمی هستند که در کنار ساختمان های مدرن جلوه خاصی دارند. فقط کافی است وقتی رانندگی می کنید، با دقت بیشتری به اطراف نگاه کنید.

عکاسی با سرعت پایین و بالا:
زمانی که دوربین را در حالت Shutter Priority قرار می دهید می توانید سرعت آن را تا سرعتهایی بین یک بیست و پنجم ثانیه تا یک ثانیه تغییر دهید تا از سوژه در حال حرکت عکس بگیرید. (مانند بچه ها در حال بازی، حرکت ماشین ها یا وقایع ورزشی) درباره همین سوژه ها و برای فریز کردن یک لحظه می توانید سرعت شاتر را برای مثال به یک چهارصدم تغییر دهید و البته باید ISO را بالا ببرید تا نور بیشتری وارد دوربین شود.

لحظه ای را شکار کنید که چشمان مدل با دوربین’ ارتباط‘ پیدا میکنند

کافیست مدل راحت و آرام باشد یا با تغییر در نحوه قرار گرفتن دستها و یا با داشتن تعامل با محیط و اطراف خود

با تغییر زاویه ای سر میتوان از گرفتن عکس های بی حس شناسنامه ای پرهیز کرد. منبع نور را در مکانی تنظیم کنید که صورت مدل به طور واضح و کامل نمایان باشد ولی جزئیات صورت نیز به تصویر کشید شوند

 ایجاد سایه ها:
به مدل زاویه ای بدهید و با استفاده از زوم، تصویری با وضوح بالا و دارای پرسپکتیو طبیعی بوجود آورید. به منبع نور هم زاویه ای بدهید که علاوه بر پوشش کل سطح صورت سایه هایی ریزی را در پشت بوجود آورد.
▪ پرتره های جذاب احتیاج به فهمیدن مفاهیم ابتدایی تاثیر نور نیز دارد:
استفاده خلاقانه از نور طبیعی و استفاده از نورهای استودیو میتواند تاثیر زیادی روی نتیجه نهایی داشته باشد. در پایان میتوانید ایده های نو و جدید خود را نیز مورد استفاده قرار دهید. بدترین چیزی که ممکن است اتفاق بیوفتد این است که مدل شما خسته و بی حوصله خواهد شد!!
● تمام قد
▪ حالت: برای صلابت و استحکام بخشیدن به مدل، او را در حالتی قرار دهید که دست ها به پایین کمر متصل باشد و پاها کمی از هم باز باشند و کمی خم شده باشند. سعی کنید از زاویه های پایین تر و با استفاده از لنزهای wide عکاسی کنید.
● عکسبرداری پرتره
پرتره از آغاز اختراع عکاسی تاکنون تغییرات فراوانی پیدا کرده است. برای گرفتن یک پرتره خوب باید موارد زیر را مد نظر داشته باشید:
۱) صورت و خصوصیات صورت مدل را تجزیه و تحلیل کرده و بهترین حالت صورت را برای عکاسی درنظر بگیرید. برای این کار مدل را بررسی کنید، اول با او صحبت کرده تا بتوانید بهترین حالتی که معایب او به نظر نرسد را انتخاب کنید. به عنوان مثال اگر کسی دارای چانه چاق می‌باشد نباید سر خود را به پایین بیاورد.
۲) یکی از مهمترین وسایلی که برای عکسبرداری پرتره مورد نیاز است استفاده از عدسی‌های خاص پرتره می‌باشد که ویژگی‌ نرم‌کردن تصویر را دارا می‌باشند. این ویژگی را نباید با واضح نبودن عکس به دلیل نامیزان بودن عدسی اشتباه گرفت. ین عدسی‌ها خطوط چهره مثل چین و چروک را محو می‌کنند. البته لازم به توضیح است که گاهی اوقات عکاس پرتره ممکن است بخواهد به عمد، چین و چروک پوست را بیشتر هم نشان بدهد.
▪ تاثیر ف.یلتر نرم کننده یا (Soft Focus)
عدسی‌های نرم‌کننده قابل کنترل بوده و می‌توان شدت نرمش را کنترل کرد. این عدسی ها بیشتر در دوربین‌های قطع بزرگ قابل استفاده می‌باشند. اگر از دوربین‌های قطع کوچک استفاده می‌کنید برای اعمال این ویژگی از شیشه‌های مخصوصی استفاده کنید که مانند ف.یلتر بر روی عدسی بسته می‌شوند و با شکست نور نرمی را ایجاد می‌کنند. به این شیشه‌ها ((ف.یلتر نرم‌کننده)) یا پخش کننده می‌گویند.
۳) گرفتن پرتره در فاصله نزدیک باعث اعوجاج و کج‌شکلی می‌شود. لذا نباید بیشتر از ۵/۱ متر به مدل نزدیک شد. بنابراین باید از عدسی‌هایی استفاده کنید که فاصلهٔ کانونی بلندتری دارند تا بدون نزدیک‌شدن به مدل، ‌نمای درشتی از چهره‌اش بردارید. بهترین لنز برای عکاسی پرتره، لنزی است که فاصله کانونی آن دو برابر فاصله کانونی لنز نرمال ‌باشد. به عنوان مثال در یک دوربین ۳۵ میلیمتری، یک عدسی با فاصلهٔ کانونی ۸۵ تا ۱۳۵ میلی‌متر برای پرتره مناسب است.
▪ تاثیر لنز واید در عکسبرداری پرتره
۴) نوع و اندازه دوربین برای عکاسان حرفه‌ای که عکس را روتوش می‌کنند بسیار مهم است. در کادرهای کوچک مانند دوربینهای ۱۳۵ امکان روتوش نگاتیو براحتی وجود ندارد. همچنین هنگام استفاده از دوربینهای دیجیتال، هرچه رزولوشن سنسور بیشتر باشد، برای عکاسی پرتره مناسبتر است.
۵) زمینه باید متناسب با موضوع باشد.
۶) دوربین باید در جایی تعبیه شود که بتواند مناسب‌ترین زاویه‌ها را دارا باشد.
۷) فاصله طوری تنظیم شود و دیافراگم تا جایی بسته شود که نقاط اصلی موضوع که مد نظر عکاس است، در داخل میدان وضوح واقع شود
▪ تاثیر تغییر عمق میدان وضوح
۸) سوژه نباید تا آماده‌ شدن عکاس تکان بخورد. در زمان‌های قدیم که حساسیت شیشه‌های عکاسی کم بود از آلاتی برای نگهداری و ثابت نگه‌داشتن موضوع استفاده می‌کردند. باید دقت کرد که سوژه با تکان‌خورد از میدان وضوح خارج نشود. در صورت استفاده از دوربین‌های انعکاسی سوژه دائماً در منظره یاب دیده می‌شود و تغییر وضوح آن مشخص است.
۹) نورسنجی از مواردی است که دقت بسیار زیادی را می‌خواهد. نور باید به قدر کافی به فیلم بتابد. اگر موضوع نمی‌تواند بی‌حرکت باشد بهتر است با دیافراگم بازتری عکس گرفت تا با سرعت عکسبرداری بالا از تکان‌‌خوردگی موضوع جلوگیری شود؛ مانند پرترهٔ کودکان.
۱۰) نور بی‌شک از مهمترین مسئله‌ای است که عکاس با آن روبروست.
به‌طور کلی دو نوع نور وجود دارد:
۱) نور عمومی که همه‌جای مدل را در روشنایی لطیف قرار می‌دهد.
۲) نور اختصاصی که فقط به نقاط لازم تابانده می‌شود. نور عمومی به تنهایی موضوع را تخت و مسطح نشان می‌دهد. بهتر است نور اختصاصی برای القای عمق و بُعد استفاده ‌شود. می‌توان به وسیلهٔ کاغذ یا پارچهٔ سفید سایه‌ها و انعکاس‌های دلخواه را به وجود آورد. قابل ذکر است که در عکاسی سیاه و سفید تلفیق دو نور مصنوعی و نور طبیعی مانعی ندارد. اما در عکاسی رنگی به علت تأثیرات آبی و زرد موجود در این نورها باید نورسنجی بسیار دقیقی انجام شود و از یک نوع نور (مصنوعی یا طبیعی با کلوین یکسان) استفاده شود.
● نورپردازی پرتره:
۱) نور روبرو: تصویری کاملاً مسطح و بی‌عمق ایجاد می‌کند.
۲) نور مایل: برجستگی‌ها را بهتر نشان می‌دهد ولی قسمتی ازچهره در تاریکی است.
۳) نور مماس: برای برخی از حالت‌های چهره در وضع نور مایل می‌توان چنان پیش رفت تا نیمی از صورت را روشن کند و با آن مماس شود.
۴) نور پایین: از پایین به موضوع می‌تابد و حالت خاصی را به چهره می‌بخشد که بیشتر برای ایجاد جلوه های ویژه نوری کاربرد دارد. در این حالت سوژه کمی ترسناک بنظر می رسد.
● شرایط موضوع:
▪ صورت گرد یا چاغ: سوژه را نسبت به دوربین در حالت سه چهارم ‌رخ قرار دهید، از نورپردازی کوتاه استفاده نمایید، زاویه دوربین را کمی بالا ببرید.
▪ صورت لاغر: سوژه را تمام رخ قرار دهید.
▪ صورت پرچین: از نورپردازی مات و روبرو استفاده نمایید.
▪ صورت لک‌دار یا با اثر سوختگی: نواحی دارای مشکل را در سایه قرار دهید یا موقعیت سوژه را طوری قرار دهید که مشکل در عکس دیده نشود.
▪ بینی بزرگ: کمی چانه را بالا ببرید، لنز دوربین را در راستای بینی قرار دهید.
▪ بینی کوچک: لنز دوربین را نسبت به بینی با زاویه نگه دارید.
▪ فک مستطیلی: از حالت سه چهارم ‌رخ استفاده کنید، زاویه دوربین را بالاتر ببرید.
▪ غبغب: گردن را بکشید، سر سوژه را به طرف دوربین کج کنید.
▪ چشم‌های غیر هم اندازه: چشم بزرگتر را نزدیک به دوربین و چشم دیگر را در سایه قرار دهید.
▪ چشم‌های گودافتاده: نور را روبروی چشم‌ها بتابانید.
▪ پلک‌زدن: عکس را بلافاصله بعد از یک پلک‌زدن بگیرید.
▪ گوش بزرگ: موقعیت سوژه سه چهارم ‌رخ، فقط یک گوش را نشان دهید. گوش دیگر را در سایه قرار دهید، با عینکی با فریم خالی عکس بگیرید، عینک را در موقعیت دور از نورها قرار دهید، ارتفاع نور را زیاد کرده و یا از بازتاب سقف استفاده نمایید.
▪ موی تیره: بررسی کنید که پس‌زمینه در موها محو نمی‌شود، از نور جداگانه مخصوص موها استفاده کنید تا موها برق بزند.
▪ موقعیت مردان: بالای سر را به طرف شانه دورتر متمایل کنید.
▪ موقعیت زنان: بالای سر را به طرف شانه نزدیک‌تر متمایل نمایید.( البته برای زنان از هر دوی این موقعیت‌ها می‌توان استفاده نمود.)
● در مورد دستها:
▪ هیچگاه نواحی صاف دست را نشان ندهید، لبه‌های انگشتان را نشان دهید.
▪ انگشتان نباید در مقابل لنز قرار گیرند.
▪ انگشتان را در تمام مفاصل کمی خم کنید.
▪ دست مردان بهتر است بسته‌تر و دست زنان بازتر باشد.
▪ انگشتان را در هم نپیچید.
▪ سر را در حالت تکیه داده به مشت قرار ندهید.
● گرفتن عکس گروهی:
ـ به عنوان یک قاعدهٔ کلی، در عکس باید طیف یکنواختی در گروه دیده شود، هم از لحاظ شرایط فیزیکی گروه و هم شرایط بصری.
ـ تمام افراد گروه بهتر است دارای طیف یکنواختی از رنگها باشند، طیف گرم یا سرد.
ـ افرادی که رنگهای روشن و درخشان پوشیده‌اند باید در میانه گروه قرار گیرند.
ـ مردان را کمی بلندتر از زنان قرار دهید. ـ ارتفاع قدها را به صورت منظم و به ترتیب تنظیم کنید.
ـ یکبار افراد گروه را بر اساس ارتباطشان با یکدیگر قرار داده و بار دیگر مردان را در یک سمت و زنان را در سمت دیگر کادر قرار دهید. استقرار باز به عکسی می‌گویند که بین افراد فاصلهٔ فیزیکی یا بصر باشد. استقرار بسته به عکسی گفته می‌شود که بعضی از قسمت افراد در عکس روی هم بیفتد و فاصلهٔ بصری بین آنها نباشد. با ترکیب استقرار باز و بسته در گروههای بزرگ می‌توان عکسهای جالبی گرفت.
● ژست مخصوص زوجها
▪ ژست روبه‌روی هم: افراد روبروی هم قرار می‌گیرند یا همدیگر را لمس می‌کنند.
▪ ژست رو به دوربین: در این حالت دو نفر به صورت پشت سر هم با زاویه‌ای رو به دوربین به صورتی که جلوی بدنشان دیده شود می‌ایستند و به روبرو نگاه می‌کنند. برای ایجاد صمیمت فاصله بین سرها را کم کنید. فضای اطراف زوجها را در کادر، زیاد بگیرید.
● پیشنهاداتی برای نورپردازی حالت تصویر را با نورپردازی هماهنگ نمائید.
▪ نورپردازی بالا (High key): القای شادی. در این حالت اکثر قسمتهای تصویر و سوژه روشن است.
▪ نورپردازی کم (Low key): القای غم و حالت درام.
در این حالت کنتراست نورپردازی بالا می باشد. مثالی برای نحوهٔ نورپردازی بالا :
▪ میزان نور اصلی و نورپرکننده را به هم نزدیک کنید (نسبت ۱:۱ یا حداکثر ۱:۲)
▪ لباس روشن، زمینهٔ روشن.
▪ بدون سایه.
▪ نور را بر اساس مرکز زمینه تنظیم کرده و نور زمینه را یک گام بالاتر از نور اصلی قرار دهید.
▪ سوژه باید در میانه راه بین زمینه تا دوربین قرار گیرد.
▪ نور اصلی باید از دو منبع چتری با قدرت مساوی و در حالت ترکیبی باشد. با توجه به مطالب گفته شده:
الف) اگر از یک لامپ استفاده کنید جزییات چهره مشخص می‌باشد و با کمک صفحات منعکس‌کننده یا نور یک پنجره می‌توان سایه‌های شدید را ملایم کرد.
ب) در پرتره با دو لامپ در صورتی که از یک صفحه منعکس‌کننده استفاده کنید می‌توانید تصویری با عمق و برجستگی ایجاد کنید. مهم ایجاد تعادل بین این دو نور می‌باشد. نباید نورها با هم مساوی باشند بلکه یکی بر دیگری برتری داشته باشد.
ج) در پرتره با سه لامپ، یک نور را نور اصلی، یک نور را نور پر کننده و نور سوم را از بالا برای کتفها و مو قرار دهید.

پوز و نورپردازی هر دو نقشی مهمی در ایجاد یک پرتره پویا بازی می‌کنند. اما، ترکیب‌بندی پس زمینه یک عامل فراموش شده است که باید برای آن به همان اندازه زمان و تفکر به خرج داد. در این مورد، چند نکته هست که باید هنگام گرفتن یک عکس پرتره عالی مد نظر قرار دهید:
- کادر را با سوژه خود پر‌ کنید.
سوژه عکس پرتره انسان است، بنابر این از زوم کردن نزدیک روی سوژه نترسید! به یاد داشته باشید که زوم کردن به معنی گرفتن عکس چهره تنها نیست. بلکه می‌توانید خیلی بسته عکس بگیرید،

- چشمها را در یک سوم بالای کادر قرار دهید.
این روش طبیعی‌ترین ترکیب‌بندی یک پرتره در کادر است. سعی کنید از این قانون طبیعت کنید،

- از کادربندی برای جلب توجه به سوژه استفاده کنید.
به جای حذف محیط پیرامون سوژه از کادر از آن استفاده کنید! درها، منحنی‌های سقف، پنجره ها و ... راه‌ حلهای خلاقانه‌ای هستند که امکان ایجاد حداکثر تمرکز بر روی سوژه و ایجاد بیشترین جذابیت را درعکس فراهم می کنند

 -می‌توانید عمق میدان کو تاهی ایجاد کرده تا پس زمینه را مات کرده و یک بافت هنرمندانه ایجاد کنید.

-در خاطر داشته باشید که خطوطی که در یک عکس پرتره استفاده می‌شود وقتی قویترین حالت را دارد که از خارج از کادر به درون بیاید و به سوژه برسد.

-زاوایای عکاسی خود را تغییر دهید.